“Ik heb je liefgehad op manieren die geen stem kregen.”

Ik heb je liefgehad op manieren die geen stem kregen. Niet omdat die liefde minder was, maar juist omdat ze zo zorgvuldig en kwetsbaar voelde dat ik haar niet durfde te verwoorden. Alsof woorden haar zouden beperken, kleiner maken dan wat ze werkelijk was.

Mijn liefde zat in dingen die je misschien niet direct zag. In opletten, in ruimte laten, in blijven wanneer weggaan makkelijker was geweest. Ik hield van je in mijn daden, in mijn aandacht, in alles wat ik deed om je niet te belasten met wat ik voelde. Dat voelde veiliger dan het hardop zeggen.

Er was ook angst. Angst dat als ik het zou uitspreken, het antwoord niet hetzelfde zou zijn. Dat mijn woorden meer zouden vragen dan jij kon of wilde geven. Door mijn liefde geen stem te geven, kon ik haar bij me houden zonder haar bloot te stellen aan afwijzing.

Achteraf zie ik hoe stil die liefde is geweest. Hoe ze zich heeft aangepast, ingehouden, teruggetrokken. Niet omdat ze klein was, maar omdat ik haar niet de ruimte gaf om te bestaan buiten mezelf. Ik hield haar vast in een vorm die alleen ik kende.

Toch weet ik dat ze echt was. Misschien niet luid, niet zichtbaar, niet uitgesproken, maar wel diep. En misschien is dat wat het zo pijnlijk maakt: dat iets wat zo echt voelde, nooit volledig gedeeld is.

Ik heb je liefgehad op manieren die geen stem kregen. En soms vraag ik me af of jij het ooit hebt kunnen voelen, of dat mijn stilte mijn liefde uiteindelijk onzichtbaar heeft gemaakt.