“Ik bleef luisteren naar niets, in de hoop dat het iets werd.”

Ik schreef deze zin omdat ik mezelf herkende in het blijven wachten. Ik bleef luisteren naar niets, terwijl ik eigenlijk al voelde dat er geen antwoord meer kwam. Toch hield ik mezelf scherp, alert, alsof ik elk moment iets kon missen.

Ik maakte van stilte een belofte. Ik vertelde mezelf dat het nog moest komen, dat dit een tussenfase was. Dat als ik maar bleef, als ik maar niet afhaakte, het vanzelf weer iets zou worden. Dat voelde als hoop, maar diep vanbinnen wist ik dat ik vooral bang was om los te laten.

Ik luisterde niet omdat er iets gezegd werd, maar omdat ik niet durfde te erkennen dat er misschien niets meer te zeggen was. En zolang ik bleef luisteren, hoefde ik dat niet onder ogen te zien.

Deze zin schreef ik omdat ik nu begrijp dat blijven wachten ook een keuze is. En dat hoop soms niet is wat je vooruithelpt, maar wat je op dezelfde plek houdt.

Ik bleef luisteren naar niets, in de hoop dat het iets werd.
Dat was mijn manier om afscheid uit te stellen.