“Ik bleef, zelfs toen woorden ophielden en gevoel alles moest dragen.”

Er kwam een moment waarop praten geen zin meer had. Niet omdat alles gezegd was, maar omdat woorden niets meer oplosten. Ze bleven hangen, leeg. Wat overbleef, was gevoel. En dat droeg ik.

Ik bleef terwijl gesprekken steeds schaarser werden. Ik leefde op aanvoelen, op wat ik tussen de regels meende te lezen. Ik probeerde te begrijpen zonder uitleg, te blijven zonder bevestiging. Dat leek krachtig, maar het kostte me meer dan ik wilde toegeven.

Er waren geen gesprekken meer die ons verder brachten. Geen woorden die richting gaven of houvast boden. Alleen gevoel, en de overtuiging dat ik dat moest vasthouden. Alsof loslaten het definitieve einde zou zijn.

Pas later zag ik hoe eenzaam dat was. Hoe ik bleef dragen wat nooit alleen van mij had mogen zijn. Liefde hoort gedeeld te worden, ook in woorden. Niet alleen in stilte en uithoudingsvermogen.

Ik bleef, zelfs toen woorden ophielden en gevoel alles moest dragen.
Dat was mijn grens ook al herkende ik haar pas achteraf.