“Ik hoopte dat je het voelde zonder dat ik het hoefde te zeggen.”

Ik hoopte dat je het voelde zonder dat ik het hoefde te zeggen. Niet omdat ik geen woorden had, maar omdat ik wilde geloven dat wat er tussen ons was sterk genoeg was om niet benoemd te hoeven worden. Alsof gevoel vanzelf zichtbaar zou zijn, als je maar goed keek.

Er zat een verlangen in om begrepen te worden zonder mezelf uit te hoeven leggen. Om gezien te worden op een laag die voorbij taal ging. Ik dacht dat echte nabijheid betekende dat je elkaars stilte kon lezen, dat wat niet werd uitgesproken net zo helder kon zijn als wat wel werd gezegd.

Misschien was dat ook een vorm van bescherming. Want zodra ik het hardop zou zeggen, werd het kwetsbaar. Dan kon het afgewezen worden, verkeerd begrepen, te klein of juist te groot bevonden. Zolang ik hoopte dat jij het voelde, bleef het veilig in het gebied tussen ons.

Ik besef nu dat die hoop ook iets oneerlijks had. Ik legde een verwachting bij jou neer zonder hem te delen. Ik vroeg om begrip zonder richting te geven. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik niet wist hoe ik het anders moest doen.

Toch was het verlangen echt. Ik wilde zo graag dat wat ik voelde ook door jou werd gevoeld, zonder dat ik het hoefde te vertalen naar woorden die misschien tekort zouden schieten. Alsof taal altijd een vereenvoudiging zou zijn van iets dat veel groter was.

Achteraf weet ik dat voelen zonder zeggen niet altijd genoeg is. Dat nabijheid soms juist ontstaat door het risico te nemen om wel te spreken. Maar op dat moment was hopen mijn manier om dichtbij te blijven, zonder mezelf volledig bloot te geven.