“Sommige stiltes verdraag je uit liefde.”

Ik schreef deze zin omdat ik heb geleerd dat stilte niet altijd leeg is. Soms is ze vol van alles wat niet gezegd wordt, van spanning, van hoop, van voorzichtigheid. En soms kies je ervoor om die stilte te dragen, niet omdat het makkelijk is, maar omdat je van iemand houdt.

Er waren momenten waarop ik voelde dat er iets ontbrak, maar ik het niet durfde te benoemen. Niet uit angst voor het gesprek zelf, maar voor wat het zou kunnen veranderen. Ik verdroeg de stilte omdat ik dacht dat spreken haar misschien definitief zou maken. Alsof woorden iets zouden stukmaken wat met zwijgen nog heel leek.

Ik hield mezelf voor dat dit erbij hoorde. Dat liefde niet altijd luid is, niet altijd duidelijk. Dat er fases zijn waarin je elkaar even kwijtraakt en elkaar later weer vindt. Dus bleef ik. Ik luisterde naar wat er niet gezegd werd en probeerde daar betekenis aan te geven die het dragelijk maakte.

Wat ik toen nog niet zag, was hoe actief dat verdragen eigenlijk was. Het kostte energie, aandacht, zelfbeheersing. Ik leerde mezelf aan om minder te vragen, minder te verwachten, minder ruimte in te nemen. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik dacht dat liefde soms betekent dat je jezelf even opzijzet.

Deze stilte verdroeg ik uit liefde, maar ook uit hoop. Hoop dat het tijdelijk was. Dat er weer woorden zouden komen. Dat mijn geduld zou worden beloond. En misschien was dat geen verkeerde hoop, maar ze hield me wel langer vast dan goed voor me was.

Ik schrijf deze zin nu omdat ik weet dat niet elke stilte vraagt om verdragen. Sommige stiltes vragen om benoemd te worden. En sommige vragen er juist om dat je jezelf serieus neemt en kiest voor beweging. Liefde mag zacht zijn, maar ze mag je niet laten verdwijnen.

Sommige stiltes verdraag je uit liefde.
De kunst is weten wanneer dat liefde is en wanneer het zelfverloochening wordt.